KiMu
Termini 487, Amsterdam
De entree van het ruime nieuwbouwpand aan het water is de winkel voor koopwaar waarmee ik me een kunstenaar kan wanen. Roldoek waar je met water op kunt schilderen, tot het opdroogt en je eindeloos opnieuw kunt uitproberen. Door KiMu (Kinder Museum) ontworpen stapelbare vormen waar je water en zand al doorheen ziet stromen. Serieus gereedschap in even serieuze kleuren. De drie bakken met felgekleurde rijst en kikkererwten roepen me. “Wat moet je hiermee doen?”, vraag ik. “Gisterenochtend hebben twee kinderen hier uren staan sorteren. Vandaag mengen ze het weer tot een kleurrijk geheel of staan ze hier een tijdje rustig met hun handen in een bak te grabbelen.
“Hier moet niks,” verbetert ze me. Ze is één van de initiatiefnemers van het museum die ons ontvangt. Ilse Daems en ik mogen hier onze boekpresentatie houden, en zijn uitgenodigd voor een kennismaking. “Het idee van het museum is dat kinderen hier de ruimte krijgen om op onderzoek uit te gaan, terwijl we ouders uitnodigen hen te observeren.” Niet alleen ouders komen observeren. We horen dat ook Pabostudenten hier onderzoeken wat kinderen allemaal doen als je ze de ruimte geeft. Het museum geeft onderdak aan de buitenschoolseopvang Kleinlab. Kinderen kunnen hier na schooltijd in drie museumlaboratoria uitproberen, testen en spelen, de geluksvogels! Ilse en ik nemen de tijd om onze ogen uit te kijken, terwijl de aanwezige kinderen spelen met lichtprojecties, bouwen met klei en een vraag uitwerken door pikzwarte knipsels op helder wit papier te plakken of andersom.
In deze oase waarin kinderen kunnen spelen en stoeien met allerlei materialen en technieken, nemen ze kinderen uiterst serieus. Kinderen vieren hun ontdekkingsdrift bot op, of scherpen het aan met goed uitgekozen ‘spul’ – verder te definiëren door het kind dat ermee aan de slag gaat. Volwassenen zijn welkom aan de zijlijn, en mogen ‘zich er niet mee bemoeien’. Speciaal opgeleide suppoosten stellen slechts vragen om eventueel obstakels te helpen doorgronden of te omzeilen. Zij stellen tentoonstellingen samen uit werken van kinderen en duiden samen met hen het maakproces, dat ze vaak ook fotograferen. Hoewel ze het zo mooi mogelijk tentoonstellen, of misschien wel juist daardoor, hebben ouders vaak niet eens in de gaten dat ze het werk van hun eigen kind staan te bewonderen.
We begrijpen van de suppoost dat het voor sommige ouders even wennen is dat er ook achter deze kunstwerken diepe ontdekkingstochten schuilgaan. De rollen zijn hier overduidelijk honderdtachtig graden omgedraaid. Kinderen betalen bovendien meer voor hun toegangskaartje. Niet verwonderlijk, als je tijdens je bezoek een uur lang in een speciaal ingericht laboratorium je creativiteit mag komen botvieren. Ik vraag me af of je een school kunt bouwen zoals het KiMu: een plek waar volwassenen vooral observeren. Niet om het gedrag te beoordelen, maar om het onderwijs te laten inspireren door wat kinderen doen en denken. Ilse en ik kunnen ons geen betere plek voorstellen om ons boek Nooit te klein om groot te denken de wereld in te brengen. Na sluitingstijd natuurlijk.
