“In den beginne was er Niets
enkel de Dood
en omdat de dood geen plek had om te leven
maakte God de aarde met al zijn mensen en dieren
zodat de Dood ergens wonen kon
en zo begon het.”
Met deze woorden opent Freek Vielen zijn monoloog ‘Zo gaat het verder’, één van de schoonste die ik ken.
Ik hou van het verhaal dat hij vertelt omdat het duizenden jaren oud is.
Al van ver voor wij begonnen met het tellen van de jaren.
Het troost me dat er zo lang geleden al mensen waren die samenkwamen om elkaar te vertellen over het sterven en het leven. Over hoe dat ooit begon en tot op de dag van vandaag maar verder en verder gaat.
Maar ik hou nog meer van dit verhaal omdat de dood hierin voorafgaat aan het leven.
Niet zoals meestal er helemaal buiten staat. En als een ongenode gast er alleen maar een einde aan maakt.
De dood komt vóór het leven.
Daar moet ik aan denken als ik weer eens een kind hoor klagen: ‘Ik verveel mij dood.’
Ik vraag me dikwijls af hoe ik daar als grote mens op moet repliceren.
Ik wil niet doen wat mijn ouders deden. Zeggen: ‘Ga toch buiten spelen.’ Of ‘Lees een goed boek.’ Ik herinner me iets te goed dat ik niet blij werd van dat soort antwoorden.
Ik ben te veel opvoeder om voor de vorm eerst diep te zuchten en dan ontgoocheld toe te geven: “OK neem dan maar je tablet. Je krijgt extra schermtijd.’
En ik ben te weinig opvoeder om in het volstrekt andere uiterste te vallen en iets te zeggen als: ‘Prima. Niets doen is een kunst. En verveling is goed voor je. Het zorgt voor creativiteit en nieuwe ideeën, voor rust en zelfreflectie. De dood komt vóór het leven.’
Laatst probeerde ik iets halfslachtig tussenin: ‘Dat is niet zooo erg. Het is juist omdat je je soms verveelt dat de plezante dingen nóg plezieriger zijn.’
Het kind in kwestie rolde vertwijfeld met zijn ogen en zei: ‘Dat weet ik al lang. Boooooring hoor, Ilse!
Ik vermoed dat het hoog tijd is om iets nieuws te proberen.
Binnenkort blijft Mingus slapen.
Ik denk dat ik als hij me -uiteraard véél te vroeg- wakker kietelt, vrolijk het gedicht ‘verveling in de boomgaard’ van Annemarie van den Brink zal voordragen:
Zullen we beuken
Zullen we zaaien
Zullen we wuiven
Zullen we dromen
Zullen we dansen
Zullen we waaien
Zullen we stuiven
Laten we bomen
Gevolgd door een enthousiast: Mingus, wat denk je, zullen we ons vandaag eens vurrukkulluk vervelen?
[ilse]
